چای سبز

توسط: | برچسب ها: | دیدگاه ها: 0 | آذر 7ام, 1397

 

اطلاعات کلی در مورد چای سبز

چای سبز فراورده ساخته شده از برگ و جوانه گیاه کاملیا ساینسیس  ( Camellia sinensis  ) می باشد. برگ های خشک شده و جوانه های گیاه Camellia sinensis برای تولید انواع مختلف چای استفاده می شود. فرایندهای دخیل در آماده سازی چای سبز شامل بخار دادن و بو دادن برگ ها می باشد.  اما در تهیه چای های دیگر مانند چای سیاه و چای اولانگ پروسه تخمیر نیز انجام می گیرد، به طوری که طی تخمیر کامل ( چای سیاه) و نیمه تخمیر ( چای اولانگ) تولید می شود.

مصرف چای سبز سبب افزایش سلامت روان و بهبود حافظه می شود . همچنین چای سبز در درمان افسردگی، بیماری کبدی غیر الکلی (NAFLD)، بیماری التهابی روده (کولیت اولسراتیو یا بیماری کرون)، کاهش وزن و درمان اختلالات معده، استفراغ، اسهال، سردرد و تحلیل استخوان (پوکی استخوان) مورد استفاده قرار می گیرد.

برخی افراد چای سبز را برای جلوگیری از سرطان های مختلف از جمله سرطان سینه، پروستات، روده بزرگ، معده، سرطان ریه، کبد، سرطان های لوسمی و سرطان پوست ناشی از نور خورشید مورد استفاده قرار می دهند. بعضی از زنان نیز از چای سبز برای مبارزه با ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) که ممکن است باعث زگیل تناسلی، رشد غیر طبیعی سلول های گردن رحم (دیسپلازی گردن رحم) و سرطان گردن رحم شود، استفاده می کنند. پماد چای  نیز برای درمان زگیل های تناسلی قابل استفاده می باشد.

از طرفی از چای سبز در بهبود بیماری هایی مانند پارکینسون، بیماری های قلب و عروق خونی، دیابت، فشار خون پایین، سندرم خستگی مزمن (CFS)، سنگ کلیه و آسیب های پوستی بهره می گیرند.

برخی افراد به طور موضعی از کیسه های چای سبز برای تسکین افتاب سوختگی و جلوگیری از بروز سرطان های مرتبط با نور خورشید استفاده می کنند. همچنین استفاده از چای سبز برای برطرف کردن پف زیر چشم، بهبود سر درد و متوقف کردن خونریزی بعد از کشیدگی دندان نیز موثر است.

برخی از افراد با چای سبز برای  جلوگیری از ابتلا به  سرماخوردگی و آنفلوآنزا قرقره می کنند. آبنبات چای سبز نیز در بهبود بیماری های لثه، کمک کننده می باشد. برخی افراد نیز از چای سبز به عنوان نوشیدنی همراه غذا استفاده می کنند.

 

نحوه عملکرد چای سبز در بدن:

قسمت مفید و قابل استفاده چای سبز شامل غنچه برگ ، برگ و ساقه می باشد. چای سبز تخمیر نشده و طی فرایند بخار دادن برگ های تازه، تحت درجه حرارت بالا تولید می گردد.  در طول این فرایند، مولکول های مهم و اساسی به نام پلی فنول ها در چای سبز حفظ شده که به نظر می رسد مسئول بسیاری از مزایا و فواید چای سبز هستند.

پلی فنول ها در جلوگیری از التهاب و تورم، محافظت از غضروف بین استخوان ها و کاهش دژنراسیون مفصلی موثر هستند. آنها همچنین قادر به مبارزه با عفونت های ویروسی پاپیلومای انسانی (HPV) بوده و باعث کاهش رشد غیر طبیعی سلول های گردن رحم (دیسپلازی گردن رحم) می شوند. اما چگونگی عملکرد این ترکیبات هنوز نامشخص است.

چای سبز حاوی 2 تا 4 درصد کافئین بوده که بر تفکر و هشیاری تاثیر گذاشته، خروجی ادرار را افزایش می دهد و ممکن است عملکرد پیام رسان های مغز را در بیماری پارکینسون بهبود بخشد. تصور می شود کافئین از طریق افزایش ترشح برخی از مواد شیمیایی در مغز به نام “انتقال دهنده های عصبی” سبب تحریک سیستم عصبی، قلب و عضلات گردد.

آنتی اکسیدان ها و مواد دیگر  موجود در چای سبز ممکن است در  محافظت از  قلب و عروق خونی نقش داشته باشند.

 

استفاده و اثر بخشی چای سبز:

اثر بخشی قطعی در:

  • درمان زگیل های تناسلی. نوع خاصی از عصاره چای به شکل پماد بوده و از طرف سازمان غذا و داروی آمریکا برای درمان زگیل های تناسلی تایید شده است. استفاده از پماد  به مدت 10 تا 16 هفته به نظر می رسد  سبب درمان این نوع زگیل به میزان 24 تا 60 درصد می گردد.

 

  • درمان هیپر کلسترولمی یا کلسترول بالا: به نظر می رسد مصرف مرتب چای سبز سبب کاهش کلسترول بد (LDL) و تری گلیسرید و افزایش کلسترول خوب (HDL ) می شود. دریافت روزانه چای سبز یا عصاره چای سبز که حاوی 150 تا 2500 میلی گرم آنتی اکسیدانی به نام کاتچین بوده به مدت بیشتر از 24 هفته منجر به کاهش کلسترول تام و  LDL  کلسترول در افرادی با سطح چربی خون غیر نرمال می گردد.

 

اثربخشی احتمالی در :

  • رشد غیرطبیعی سلول های دهانه رحم (دیسپلازی گردنی). به نظر می رسد استفاده از چای سبز به صورت خوراکی یا موضعی سبب کاهش دیسپلازی سرویکس ناشی از عفونت ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) می شود.

 

  • گرفتگی عروق (بیماری عروق کرونر). بر اساس نتایج مطالعات، نوشیدن چای سبز با کاهش خطر گرفتگی شریان ها ارتباط دارد. این ارتباط در مردان نسبت به زنان قوی تر بود.

 

  • سرطان آندومتر. مطالعات جمعیتی نشان می دهند نوشیدن چای سبز با کاهش خطر ابتلا به سرطان آندومتر در ارتباط است.

 

  • پر فشاری خون. شواهد در مورد اثرات چای سبز بر پرفشاری خون ضد و نقیض می باشد. تحقیقات بالینی اولیه نشان می دهند مصرف روزانه عصاره چای سبز به مدت 3 ماه یا نوشیدن چای سبز سه بار در روز به مدت 4 هفته باعث کاهش فشار خون در افراد مبتلا به پر فشاری خون می شود. طبق نتایج مطالعات، چای سبز می تواند فشار خون سیستولیک را حدود 2/3 و فشار خون دیاستولیک را 4/3 میلیمتر جیوه در افراد با یا بدون پر فشاری خون کاهش می دهد. اما چندین مطالعه کوچکتر دیگر نشان می دهند چای سبز و سیاه هیچ تأثیری بر فشار خون ندارد.

 

  • فشار خون پایین. مصرف چای سبز ممکن است به افزایش فشار خون در سالمندان مبتلا به فشار خون پایین پس از غذا خوردن کمک کند.

 

  • سرطان تخمدان. مصرف مرتب انواع چای از جمله چای سبز و سیاه توسط زنان، خطر ابتلا به سرطان تخمدان را کاهش می دهد. اما چای سبز در پیشگیری از عود مجدد در زنانی با سابقه سرطان تخمدان بی تاثیر می باشد.

 

  • بیماری پارکینسون. مصرف روزانه یک تا چهار فنجان چای سبز بیشترین اثر را در پیشگیری از پیشرفت بیماری پارکینسون دارد.

شواهد ناکافی در درمان:

  • آکنه. تحقیقات اخیر نشان می دهند استفاده از محلولی حاوی ماده شیمیایی موجود در چای سبز به مدت 8 هفته باعث کاهش آکنه در پوست می شود.

 

  • عملکرد ورزشی. شواهد در مورد اثرات چای سبز بر عملکرد ورزشی متناقض می باشد. براساس نتایج برخی از مطالعات چای سبز تاثیری در بهبود تنفس و عملکرد افراد در ورزش های استقامتی ندارد و از طرفی دیگر در برخی تحقیقات نشان داده شده است که  مصرف عصاره چای سبز به میزان سه بار در روز همراه با وعده های غذایی سبب بهبود فرایند تنفس  در طول ورزش در بزرگسالان سالم می گردد.

 

  • سرطان مثانه. بر اساس نتایج حاصل از تحقیقات، اثر چای سبز در کاهش خطر سرطان مثانه و پیشرفت آن ضد و نقیض می باشد.

 

  • سرطان پستان. بنظر نمی رسد که در جمعیت آسیایی چای سبز کمکی به پیشگیری از سرطان سینه نماید، اما در جمعیت آسیایی-آمریکایی بعضی از شواهد نشان می دهند که چای سبز ممکن است تاثیری در کاهش خطر سرطان سینه داشته باشد. اثر محافظتی چای سبز بسته به نوع ژنوتیپ متقاوت می باشد. به نظر می رسد در افراد مبتلا به سرطان پستان در مرحله اولیه، نوشیدن چای سبز با کاهش خطر عود مجدد سرطان ارتباط دارد.

 

  • بیماری قلبی. طبق نتایج مطالعات جمعیتی، مصرف روزانه سه فنجان چای سبز با کاهش خطر ابتلا به بیماری های قلبی با هر علتی مرتبط است.

 

  • سرطان دهانه رحم. تحقیقات نشان می دهند مصرف روزانه نوع خاصی از عصاره چای سبز  به مدت 4 ماه اثری بر خطر ابتلا به سرطان سرویکس در زنان مبتلا به عفونت HPV نداشته است.

 

  • سرماخوردگی و آنفلوآنزا. نتایج برخی مطالعات نشان می دهد که مصرف چای سبز ابتلا به انفلونزا و سرماخوردگی را کاهش می دهد اما در بعضی دیگر تاثیری نداشته است.

 

  • سرطان کولون و رکتوم. اکثر شواهد نشان می دهند که نوشیدن چای سبز با کاهش خطر ابتلا به سرطان کولون و رکتوم ارتباط ندارد. با این حال، در برخی دیگر مصرف مقدار فراوانی چای سبز، با کاهش خطر ابتلا، به ویژه در زنان در ارتباط بوده است.

 

  • افسردگی. بر اساس نتایج تحقیقات جمعیتی، مصرف چهار فنجان یا بیشتر چای سبز، خطر ابتلا به افسردگی را کاهش می دهد.

 

  • دیابت نوع 2. نوشیدن چای سبز ممکن است به پیشگیری از دیابت کمک نماید. تحقیقات نشان می دهند که بزرگسالانی که روزانه 6 یا بیشتر از 6 عدد فنجان چای سبز مصرف می کنند، 33 درصد کم تر از کسانیکه روزانه 1 فنجان و یا کم تر چای سبز مصرف می نمایند، مبتلا به دیابت نوع دو می شوند.

 

  • سرطان مری. براساس نتایج برخی مطالعات، مصرف چای سبز با کاهش خطر ابتلا به سرطان مری مرتبط است. اما تحقیقات متناقض است. برخی تحقیقات نشان می دهد که نوشیدن چای سبز فقط با کاهش خطر ابتلا به سرطان در زنان، اما نه در مردان در ارتباط است. همچنین نشان داده شده است که که دریافت چای سبز بسیار گرم با افزایش خطر ابتلا به سرطان مری مرتبط می باشد. نوشیدن چای سبز بدون کافئین بدون تاثیر است.

 

  • سرطان معده. شواهد در مورد اثرات چای سبز بر خطر ابتلا به سرطان معده متناقض می باشد.

 

  • مشکلات باروری. مصرف عصاره ای حاوی چای سبز، انواع ویتامین ها، مینرال ها و ال- آرژنین میزان باروری را در زنان دارای مشکلات باروری افزایش داده است.

 

  • لوسمی. بر اساس نتایج حاصل از مطالعات، مصرف فراوان چای سبز سبب کاهش خطر ابتلا به لوسمی و پیشرفت آن شده است.

 

  • سرطان کبد. ارتباطی بین سرطان کبد با چای سبز مشاهده نشده است.

 

  • سرطان ریه. شواهد در مورد اثرات چای سبز بر خطر ابتلا به سرطان ریه متناقض است. مشاهده شده است که مصرف مقدار فراوانی فیتواستروژن موجود در چای سبز، توسط مردان خطر ابتلا به سرطان ریه را پایین می آورد. افزایش مصرف چای سبز به دو فنجان در روز یا نوشیدن10-7فنجان چای سبز روزانه با کاهش خطر ابتلا به سرطان ریه در ارتباط است.

 

  • تمرکز. چای سبز حاوی کافئین است. نوشیدنی های حاوی کافئین در بهبود و حفظ آرامش روانی افراد موثر می باشند. ترکیب کافئین با شکر به عنوان یک “نوشیدنی انرژی زا” عملکرد ذهنی را بیشتر از کافئین یا قند به تنهایی بهبود می بخشد. با این حال، مصرف تک دوز ماده شیمیایی موجود در چای سبز به نام اپي گالو کاتچین 3 (EGCG) به نظر نمی رسد تاثیری در حرکت یا عملکرد ذهنی بزرگسالان سالم داشته باشد.

 

  • سندرم متابولیک. مصرف چای سبز بر اساس تحقیقات، اثری بر بهبود سندرم متابولیک ندارد.

 

  • بیماری کبد چرب غیر الکلی (NAFLD). مصرف چای سبز تاثیری بر وزن بدن نداشته اما ممکن است شدت بیماری کبد چرب را در افراد مبتلا کاهش دهد.

 

  • چاقی. شواهد در مورد اثرات چای سبز در افراد چاق متناقض می باشد. برخی تحقیقات اخیر نشان می دهند که مصرف عصاره چای سبز می تواند به کاهش وزن و شاخص توده بدنی (BMI) در بزرگسالان و کودکان در افراد چاق کمک کند. ممکن است مزایای چای سبز در کاهش وزن با مقدار کاتچین یا کافئین موجود در نوشیدنی یا مکمل ارتباط داشته باشد.

 

  • سرطان دهان. بر اساس شواهد موجود، نوشیدن چای سبز با کاهش خطر ابتلا به سرطان دهان مرتبط است. از طرفی، مصرف عصاره چای سبز سه بار در روز پس از غذا به مدت 12 هفته سبب بهبودی بهتر سرطان دهان می گردد.

 

  • پوکی استخوان. تحقیقات اخیر نشان داده است که مصرف چای سبز به مدت 10 سال با افزایش تراکم معدنی استخوان ارتباط دارد. همچنین بر طبق نتایج مطالعات، مصرف عصاره چای سبز، روزانه به مدت 24 هفته باعث افزایش شاخص های تراکم استخوان در زنان یائسه با تراکم استخوان پایین شده است.

 

  • سرطان پانکراس. دریافت چای سبز با کاهش خطر ابتلا به سرطان پانکراس مرتبط می باشد.

 

  • بیماری لثه (بیماری پریودنتال). آب نبات حاوی عصاره چای سبز، ممکن است در کنترل تشکیل پلاک دندان و کاهش تورم لثه موثر باشد. همچنین تحقیقات جمعیت نشان می دهند نوشیدن چای سبز با کاهش خطر بیماری لثه در ارتباط است.

 

  • ذات الریه. چای سبز در کاهش خطر ابتلا به ذات الریه موثر می باشد.

 

  • استرس. بر اساس مطالعات اخیر، مصرف عصاره چای سبز به مدت 7 روز، باعث کاهش استرس و افزایش آرامش در افراد سالم می شود.

 

  • سکته مغزی. مصرف 3 فنجان چای سبز در روز باعث کاهش خطر ابتلا به سکته مغزی می شود.

 

  • سرطان پروستات. بر اساس مطالعات، مصرف محصولات حاوی آنتی اکسیدان های چای سبز خطر ابتلا به سرطان پروستات را در بیماران پر خطر کاهش می دهد. اما تحقیقات اخیر نشان داده است که دریافت مقادیر بالاتری از چای سبز با کاهش خطر ابتلا به سرطان پروستات ارتباطی نداشته و از پیشرفت آن نیز جلوگیری نمی کند.

 

  • بیماری التهابی روده (کولیت السراتیو). طبق نتایج حاصل از مطالعات، مصرف چای سبز، دو بار در روز به مدت 8 هفته باعث بهبود بیماری التهابی روده می شود.

 

  • چروک پوست. برخی از تحقیقات اولیه نشان می دهد که مصرف آنتی اکسیدان های چای سبز دو بار در روز به مدت 2 سال علائم ناشی از آسیب دیدگی خورشید را در زنان کاهش نمی دهد. از طرفی استفاده از کرم چای سبز و مصرف چای سبز به صورت روزانه به نظر می رسد بعضی از جنبه های پیری پوست را در زنان بهبود بخشد اما تاثیری در بهبودی ظاهر پوست ندارد. با این حال، برخی از تحقیقات اخیر نشان می دهند نوشیدنی حاوی آنتی اکسیدان های چای سبز باعث بهبود زبری، هیدراتاسیون و انعطاف پذیری پوست در زنان میانسال می شود.

در همه مواردیکه در قسمت شواهد ناکافی ذکر شدند، نیاز به تحقیقات بیشتری برای تاییدشان وجود دارد.

 

عوارض جانبی و ایمنی:

مصرف چای سبز در قالب نوشیدنی و در مقدار متعادل، یا استفاده به صورت پماد موضعی در کوتاه مدت به احتمال زیاد برای بسیاری از بزرگسالان بدون ضرر می باشد. در برخی از افراد، چای سبز ممکن است سبب ناراحتی معده و یبوست گردد. گزارش شده است که عصاره چای سبز می تواند باعث ایجاد مشکلات کبدی و کلیوی در موارد نادر گردد.

چای سبز در طولانی مدت و  در دوزهای بالا، احتمالا مضر می باشد. عوارض جانبی آن ممکن است به دلیل وجود کافئین باشد. عوارض جانبی ناشی از مصرف چای سبز خفیف تا شدید بوده و شامل سردرد، نگرانی، مشکلات خواب، استفراغ، اسهال، تحریک پذیری، ضربان قلب نامنظم، سوزش سر دل، سرگیجه، صدای زنگ در گوش، تشنج و سردرگمی می باشد. ماده شیمیایی موجود در چای سبز  در دوز بالا ممکن است سبب آسیب کبدی گردد.

مصرف فراوان چای سبز به احتمال زیاد  (خطرناک) و نا ایمن است و در واقع می تواند مرگبار باشد. دوز مرگ آور  ناشی از کافئین موجود در چای سبز 14-10گرم (200-150 میلی گرم در هر کیلوگرم) است. سمیت شدید در دوزهای پایین ممکن است رخ دهد.

 

         هشدارها و احتیاط های لازم:

  • کودکان: چای سبز موجود در غذاها و نوشیدنی ها در مقدار نرمال یا قرقره با چای سبز سه بار در روز به مدت 90 روز برای کودکان ایمن می باشد. شواهد در مورد بی خطر بودن مصرف خوراکی عصاره چای سبز در کودکان کافی نیست با این حال، موارد آسیب کبدی برای بزرگسالانی که از عصاره چای سبز استفاده می کنند گزارش شده است. از این رو  برخی از کارشناسان توصیه می کنند کودکان زیر 18 سال عصاره چای سبز را مصرف نکنند.

 

  • بارداری و شیردهی: مصرف چای سبز در مقادیر کم – حدود 2 فنجان در روز – در دوران حاملگی و شیردهی احتمالا ایمن می باشد. این مقدار چای سبز حاوی 200 میلی گرم کافئین بوده و دریافت بیش از 2 فنجان چای سبز در روز، احتمالا خطرناک ( unsafe ) است. از طرفی مصرف بیش از 2 فنجان چای سبز در روز با افزایش خطر سقط جنین و سایر اثرات منفی ناشی از کافئین در ارتباط می باشد.  همچنین چای سبز ممکن است خطرات نقص جنینی ناشی از کمبود فولیک اسید را افزایش دهد. در خانم های شیرده ممکن است کافئین به شیر مادر منتقل گردد. توصیه می شود در صورت بارداری یا شیردهی، از مصرف بیش از حد چای سبز اجتناب گردد.

 

  • کم خونی: مصرف چای سبز در بروز کم خونی موثر می باشد.

 

  • اختلالات اضطراب: کافئین موجود در چای سبز سبب اضطراب می گردد.

 

  • اختلالات خونریزی: کافئین در چای سبز ممکن است خطر خونریزی را افزایش دهد. در صورت ابتلا به اختلالات خونریزی نباید چای سبز مصرف کرد.

 

  • بیماری های قلبی: کافئین موجود در چای سبز ممکن است سبب نامنظم شدن ضربان قلب گردد.
  • دیابت: کافئین موجود در چای سبز ممکن است کنترل قند خون را تحت تاثیر قرار دهد. در صورت ابتلا به دیابت، توصیه می شود از مصرف زیاد چای سبز اجتناب شود.

 

  • اسهال: کافئین چای سبز، به ویژه زمانی که در مقدار فراوان مصرف شود، ممکن است سبب تشدید اسهال شود.

 

  • گلوکوما: نوشیدن چای سبز فشار داخل چشم را افزایش می دهد. افزایش فشار در عرض 30 دقیقه رخ داده و حداقل 90 دقیقه طول می کشد.

 

  • پر فشاری خون: مصرف چای سبز ممکن است سبب افزایش فشار خون در افراد مبتلا به پرفشاری خون گردد.

 

  • سندرم روده تحریک پذیر (IBS): کافئین موجود در چای سبز، مخصوصا در مقادیر زیاد، اسهال را تشدید کرده و علائم IBS را بدتر می کند.

 

  • بیماری کبدی: مکمل های عصاره چای سبز در موارد نادر با آسیب کبدی در ارتباط می باشد. ممکن است عصاره چای سبز بیماری کبدی را تشدید کند. در صورت وجود علائم آسیب کبدی مانند زردی پوست، ادرار تیره یا درد شکمی به پزشک اطلاع دهید. توجه داشته باشید که مصرف چای سبز به عنوان نوشیدنی در مقادیر طبیعی بی خطر می باشد.

 

  • پوکی استخوان: مصرف چای سبز ممکن است میزان کلسیم دفعی را افزایش دهد. دریافت کافئین باید به کمتر از 300 میلی گرم در روز محدود شود (حدود 2-3 فنجان چای سبز). در صورت دفع کلسیم ناشی از مصرف زیاد کافئین ممکن است نیاز به مکمل یاری کلسیم وجود داشته باشد.

تداخلات دارویی چای سبز

 

  • تداخل آمفتامین، کوکائین و افدرین با چای سبز:

داروهای محرک مانند آمفتامین، سیستم عصبی را تقویت می کنند. داروهای محرک  با تسریع عملکرد سیستم عصبی، موجب ترس و اضطراب شده و ضربان قلب را افزایش می دهد. کافئین موجود در چای سبز نیز سبب تسریع عملکرد سیستم عصبی می گردد. مصرف چای سبز همراه با داروهای محرک ممکن است باعث مشکلات جدی مانند افزایش ضربان قلب و افزایش فشار خون شود. از مصرف داروهای محرک همراه با کافئین باید اجتناب گردد.

 

  • تداخل آدنوزین (Adenocard) و دیپیریدامول (Persantine) با چای سبز:

کافئین موجود  در چای سبز ممکن است اثرات آدنوزین (Adenocard) را از بین ببرد. آدنوزین (Adenocard) اغلب توسط پزشکان به هنگام  آزمایش قلب استفاده می شود. این آزمون به عنوان آزمون استرس قلبی شناخته می شود.حداقل 24 ساعت قبل از آزمایش استرس قلبی مصرف چای سبز یا سایر محصولات حاوی کافئین باید متوقف گردد.

 

  • تداخل آنتی بیوتیک ها (آنتی بیوتیک های کینولون) با چای سبز:

کافئین در بدن تجزیه شده و دفع می گردد. برخی از آنتی بیوتیک ها ممکن است سرعت دفع کافئین از بدن را کاهش دهند. مصرف این آنتی بیوتیک ها همراه با چای سبز عوارضی از جمله ناتوانی، سردرد، افزایش ضربان قلب و … را باعث می شود. برخی از آنتی بیوتیک هایی که باعث کاهش سرعت  دفع کافئین از بدن می شوند عبارتند از: سایپروفلوکساسین (Cipro)، انوکساسین (Penetrex)، نورفلوکساسین (کیبروکسین، نوروکسین)، اسپارفلوکساسین (زاگام)، ترواففلوکساسین (تروفون) و گرپاففلوکساسین.

 

  • تداخل قرص های کنترل کننده بارداری (داروهای ضد بارداری)، سایمیتیدی، استروژن و وراپامیل با چای سبز:

کافئین در بدن تجزیه شده و دفع می گردد. برخی از این داروها ممکن است سرعت دفع کافئین از بدن را کاهش دهند. مصرف این قرص ها همراه با چای سبز سبب خارش، سردرد، افزایش تعداد ضربان قلب و … می شوند. برخی از قرصهای ضد بارداری شامل اتینیل استرادیول و لوونورژسترل (Triphasil)، و اتینیل استرادیول و نورتیندرون می باشند.

 

  • تداخل کلوزاپین (کولازاریل) و لیتیوم با چای سبز:

بدن کلوزاپین را تجزیه می کند (Clozaril). کافئین موجود در چای سبز ممکن است سرعت دفع کلوزاپین از بدن را کاهش دهد (کلروزیل). مصرف چای سبز همراه با این داروها اثرات و عوارض جانبی کلوزاپین (کلروزیل) و لیتیوم را افزایش می دهد. بنابراین باید از مصرف همزمان چای سبز با این داروها باید اجتناب شود.

 

  • تداخل دی سولفیرام (Antabuse)، فلووکسامین (Luvox) با چای سبز:

کافئین در بدن تجزیه شده و دفع می گردد. دی سولفیرام و  فلووکسامین ممکن است سرعت دفع کافئین از بدن را کاهش دهند. مصرف همزمان چای سبز (که حاوی کافئین) همراه با این داروها می تواند اثرات و عوارض جانبی کافئین از جمله خستگی، بیش فعالی، تحریک پذیری و … را افزایش دهد.

 

  • تداخل داروهای ضد افسردگی (MAOIs) با چای سبز:

کافئین موجود در چای سبز بدن را تحریک می کند. برخی داروهای ضد افسردگی نیز سبب افزایش انرژی بدن و تحریک آن می شوند. مصرف همزمان چای سبز و برخی از داروهای ضد افسردگی ممکن است موجب تحریک بیش از حد بدن و عوارض جانبی جدی از جمله افزایش ضربان قلب، افزایش فشار خون، عصبانیت و … شود. برخی از این داروهای ضد افسردگی شامل فنلزین (ناردیل) ، ترانیل سپروم (Parnate) و … می باشد.

  • تداخل داروهایی که سبب آسیب کبدی می شوند با چای سبز:

عصاره چای سبز ممکن است سبب آسیب کبدی شود. مصرف عصاره چای سبز همراه با داروهایی که ممکن است به کبد آسیب برساند می تواند خطر آسیب کبدی را افزایش دهد. برخی از داروهای هپاتوتوکسیک شامل: استامینوفن (تیلنول )، آمیودارون(کوردارون)، کاربامازپین (Tegretol)، ایزونیازید (INH )، متوترکسات (ریموترکس)، متیل داوپا (آلدوم)، فلوکونازول (Diflucan)، ایتتراکونازول (Sporanox)، اریترومایسین (Erythrocin، Ilosone)، فنی توئین (دیلانتین)، لوواستاتین (Mevacor)، پروستاتین (Pravachol)، سیمواستاتین (Zocor) ، و …

 

  • تداخل داروهای ضد انعقاد با چای سبز:

مصرف چای سبز همراه با داروهای ضد انعقاد احتمال کبودی و خونریزی را افزایش می دهد. بعضی از داروهایی ضد انعقاد شامل آسپیرین، کلوپیدوگرل (Plavix)، دیکلوفناک (Voltaren، Cataflam)، ایبوپروفن، ناپروکسن (Anaprox، Naprosyn)، انوکساپارین (Lovenox)، هپارین، وارفارین (Coumadin).

  • تداخل نیکوتین با چای سبز:

داروهای محرک مانند نیکوتین، عملکرد سیستم عصبی را سرعت می بخشند. با تسریع عملکرد سیستم عصبی، داروهای محرک ممکن است موجب پریشانی، اضطراب و افزایش ضربان قلب شوند. کافئین موجود در چای سبز نیز ممکن است عملکرد سیستم عصبی را تسریع کند. مصرف چای سبز همراه با داروهای محرک ممکن است باعث مشکلات جدی مانند افزایش ضربان قلب و فشار خون شود. باید از مصرف همزمان داروهای محرک با کافئین اجتناب شود.

 

  • تداخل پنتوباربیتال (Nembutal) با چای سبز:

اثرات محرک کافئین موجود در چای سبز می تواند اثر خواب آوری پنتوباربیتال را از بین ببرد.

 

  • تداخل فینیل پروپانولامین با چای سبز:

  چای سبز حاوی کافئین است. کافئین و فنیل پروپانولامین هر دو سبب تحریک بدن می شوند. مصرف همزمان چای سبز و فنیل پروپانولامین ممکن است موجب تحریک بیش از حد و افزایش ضربان قلب، فشار خون و حالت عصبی گردد.

 

تداخل وارفارین (کومادین) با چای سبز:

  • وارفارین (کومادین) جز داروهای ضد انعقاد بوده و لخته شدن خون را آهسته می کند. گزارش شده است که مصرف فراوان چای سبز باعث کاهش اثربخشی وارفارین (کومادین) می شود. کاهش اثربخشی وارفارین (کومادین) ممکن است خطر لخته شدن را افزایش دهد. اما علت این تداخل مشخص نیست. توصیه می گردد آزمایشات مربوط به غلظت خون مرتبا چک گردد.

 

  • تداخل الکل و تربینافین با چای سبز:

کافئین در بدن تجزیه شده و دفع می گردد. الکل ممکن است سرعت دفع کافئین از بدن را کاهش دهد. مصرف همزمان چای سبز (حاوی کافئین) همراه با این الکل می تواند اثرات و عوارض جانبی کافئین از جمله خارش، سردرد و  ضربان قلب… را افزایش دهد.

 

  • تداخل فلوکونازول و مکسی لتین با چای سبز:

کافئین در بدن تجزیه شده و دفع می گردد. فلوکونازول ممکن است سرعت دفع کافئین از بدن را کاهش دهد. مصرف همزمان چای سبز (حاوی کافئین) همراه با این دارو می تواند عوارض جانبی از جمله نگرانی، اضطراب و بی خوابی را افزایش می دهد.

 

  • تداخل داروهای دیابتی (داروهای ضد دیابت) با چای سبز:

کافئین موجود در چای سبز ممکن است قند خون را افزایش دهد.  مصرف همزمان داروهای ضد دیابتی با چای سبز ممکن است اثربخشی این داروها را کاهش دهد. باید قند خون کنترل گردد. دوز داروهای دیابت ممکن است نیاز به تغییر داشته باشد. برخی از داروهایی که برای دیابت استفاده می شوند عبارتند از: گلی پرامید (Amaryl)، انسولین، کلرپروپامید (Diabinese)، گلای پیزید (گلوترول)، تولوبامید (اوریناز) و …

 

  • تداخل تئوفیلین با چای سبز:

عملکرد کافئین موجود در چای سبز با تئوفیلین مشابه است. کافئین همچنین می تواند سرعت تجزیه تئوفیلین را کاهش دهد. مصرف چای سبز همراه با تئوفیلین ممکن است اثرات و عوارض جانبی تئوفیلین را افزایش دهد.

ارسال پاسخ