گلوکزآمین

توسط: | برچسب ها: | دیدگاه ها: 0 | آذر 7ام, 1397

گلوکوزآمین یک قند آمینه است که به طور طبیعی در بدن انسان تولید می شود. این ماده در خرچنگ نیز یافت شده، یا می تواند در محیط آزمایشگاه نیز ساخته شود. گلوکوزآمین هیدروکلراید یکی از چندین نوع از انواع گلوکوزآمین است.

مهم این است که برچسب محصولات گلوکوزامین را به دقت بخوانید، زیرا چندین نوع گلوکوزامین به عنوان مکمل به فروش می رسد. این محصولات ممکن است حاوی گلوکوزامین سولفات، گلوکوزآمین هیدروکلراید یا N-استیل گلوکوزآمین باشند. این اشکال مختلف، برخی شباهت هایی با هم دارند. اما ممکن است وقتی که به عنوان مکمل غذایی مصرف می شوند، اثرات مشابهی نداشته باشند. بیشتر تحقیقات علمی در مورد گلوکوزامین با استفاده از گلوکوزامین سولفات انجام شده است.

مکمل های غذایی حاوی گلوکوزآمین اغلب دارای ترکیبات دیگری نیز هستند. این ترکیبات، اغلب شامل کندروئیتین سولفات، MSM یا غضروف کوسه است.

محصولاتی که حاوی گلوکوزامین و گلوکوزامین به همراه کندروئیتین هستند، بسیار متنوع می باشند. برخی حاوی آنچه که برچسب ادعا می کند نیستند. این تفاوت می تواند بین 25 تا 115 درصد باشد. برخی از محصولات که گلوکوزامین سولفات را برچسب گذاری می کنند، در واقع گلوکوزامین هیدروکلراید با سولفات افزوده هستند. این محصول احتمالا اثرات متفاوتی نسبت به یک گلوکوزامین سولفات دارد.

افراد مبتلا به استئوآرتریت، آرتریت روماتوئید، گلوکوم، اختلال فک به نام temporomandibular disorder  (TMD)، درد مفاصل، درد پشت و کاهش وزن، گلوکوزامین هیدروکلراید را به صورت خوراکی دریافت می کنند.

این ماده چگونه در بدن عمل می کند؟

گلوکوزامین در بدن برای ایجاد یک “لایه” استفاده می شود که مفصل را احاطه کرده است. در استئوآرتریت، این لایه ضخیم تر و سخت تر می شود. مصرف گلوکوزامین هیدروکلراید به عنوان مکمل برای تامین مواد مورد نیاز برای بازسازی این لایه کمک میکند.

برخی از محققان بر این باورند که گلوکوزامین هیدروکلراید ممکن است به همان قدرت گلوکوزامین سولفات کار نکند. چراکه بخشی از سولفات گلوکوزامین یعنی سولفات فاکتور مهمی است زیرا سولفات برای تولید غضروف ضروری می باشد.

 

کاربرد و تاثیرات:

شواهد ناکافی برای:

  • کلسترول بالا. تحقیقات اولیه نشان می دهد که گلوکوزامین هیدروکلراید سطح کلسترول و تری گلیسیرید را در افرادی که کلسترول بالا دارند، تحت تاثیر قرار نمی دهد.

 

  • بیماری استخوانی و مفصلی به نام بیماری Kashin-Beck. شواهد اولیه نشان می دهد که مصرف گلوکوزامین هیدروکلراید همراه با کندروئیتین سولفات موجب کاهش درد و بهبود عملکرد فیزیکی در بزرگسالان مبتلا به بیماری های استخوانی و مفصلی به نام بیماری Kashin-Beck می شود.

 

  • زانو درد. شواهد اولیه ای وجود دارد که گلوکوزامین هیدروکلراید ممکن است درد را برای برخی از افراد مبتلا به درد مکرر زانو کاهش دهد. اما تحقیقات دیگر نشان می دهد که استفاده از گلوکوزامین هیدروکلراید همراه با مواد دیگر باعث کاهش درد و یا بهبود توانایی پیاده روی در افراد مبتلا به درد زانو نمی شود.

 

  • استئوآرتریت. شواهد متناقضی در مورد اثربخشی گلوکوزامین هیدروکلراید برای استئوآرتریت وجود دارد. بیشتر شواهد حاکی از استفاده از گلوکوزامین هیدروکلراید است. این محصول شامل ترکیبی از گلوکوزامین هیدروکلراید، کندروئیتین سولفات و آسکوربات منگنز است. برخی شواهد نشان می دهد که این ترکیب می تواند درد در افراد مبتلا به استئوآرتریت زانو را بهبود بخشد. این ترکیب ممکن است در افراد مبتلا به استئوآرتریت ملایم و متوسط نسبت به افراد مبتلا به استئوآرتریت شدید بهتر عمل کند.

همچنین به نظر می رسد یکی دیگر از محصولات حاوی گلوکوزامین هیدروکلراید، کندروئیتین سولفات و کورستین گلیکوزید ها علائم استئوآرتریت زانو را بهبود می بخشد. برخی شواهد نشان می دهد که مصرف یک محصول حاوی گلوکوزامین هیدروکلراید و کندروئیتین سولفات باعث کاهش درد در بزرگسالان مبتلا به استئوآرتریت زانو می شود. با این وجود، تحقیقات دیگر نشان می دهد که فرمول های حاوی گلوکوزامین هیدروکلراید و کندروئیتین سولفات در کاهش درد در بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو موثر نیستند. بیشتر تحقیقات نشان می دهد که استفاده از گلوکوزامین هیدروکلراید به تنهایی باعث کاهش درد در افراد مبتلا به استئوآرتریت زانو نمی شود.

تحقیقات بیشتری بر روی گلوکوزامین سولفات  نسبت به گلوکوزامین هیدروکلراید انجام شده است. تصور می شود گلوکوزامین سولفات ممکن است برای استئو آرتریت موثرتر از گلوکوزامین هیدروکلراید باشد. بیشترین تحقیقات در مقایسه با دو نوع گلوکوزامین تفاوتی را نشان ندادند.

  • آرتریت روماتوئید. تحقیقات اولیه نشان می دهد که مصرف یک محصول حاوی گلوکوزامین هیدروکلراید در ترکیب با داروهای تجویزی پزشکی باعث کاهش درد در مقایسه با دارو به تنهایی می شود. با این حال، این محصول به نظر نمی رسد که باعث کاهش التهاب و یا کاهش تعداد مفاصل دردناک و متورم شود.
  • درد فک (temporomandibular disorder). تحقیقات اولیه نشان می دهد که مصرف ترکیبی از گلوکوزامین هیدروکلراید، کندروئیتین سولفات و آسکوربات کلسیم دو بار در روز باعث کاهش تورم و درد مفاصل در افراد مبتلا به temporomandibular disorder می شود.

عوارض جانبی و ایمنی:

گلوكزآمين هيدروكلرايد براي بيشتر بزرگسالان هنگامی كه به صورت مناسب به مدت 2 سال  مصرف مي شود، احتمالا ایمن می باشد. گلوکوزامین هیدروکلراید می تواند باعث ایجاد گاز، نفخ و درد شکم شود.

 

هشدارها و احتیاط های ویژه:

بارداری و شیردهی: اطلاعات قابل اعتماد کافی در مورد ایمنی مصرف گلوکوزامین هیدروکلراید در دوران بارداری و شیردهی وجود ندارد. در این دوران از مصرف آن اجتناب کنید.

 

آسم: گلوکوزامین هیدروکلراید ممکن است آسم را بدتر کند. اگر آسم دارید، با احتیاط از گلوکوزامین هیدروکلراید استفاده کنید.

 

دیابت: برخی تحقیقات اولیه نشان می دهد که گلوکوزامین می تواند در افراد مبتلا به دیابت موجب افزایش قند خون شود. با این حال، تحقیقات دیگر نشان می دهد که گلوکوزامین به طور قابل توجهی در کنترل قند خون افراد مبتلا به دیابت نوع 2 تاثیر نمی گذارد. به طور کلی مصرف گلوکوزآمین با نظارت بر قند خون روتین برای بسیاری از افراد مبتلا به دیابت ایمن به نظر می رسد.

 

گلوکوم: گلوکوزآمین هیدروکلراید ممکن است فشار داخل چشم را افزایش دهد و می تواند باعث بدترشدن گلوکوم شود. اگر گلوکوم دارید، قبل از مصرف گلوکوزامین حتما با پزشک متخصص خود مشورت کنید.

 

کلسترول بالا: بعضی از نگرانی هایی وجود دارد که گلوکزآمین ممکن است در برخی از افراد میزان کلسترول را افزایش دهد. گلوکوزامین ممکن است سطح انسولین را افزایش دهد. سطوح بالای انسولین با افزایش سطح کلسترول همراه است. با این حال، این اثر در انسان گزارش نشده است. اگر از گلوکوزامین هیدروکلراید استفاده می کنید و سطوح بالای کلسترول نیز دارید، سطوح کلسترول خود را به طور مداوم کنترل کنید.

 

فشار خون بالا: بعضی از نگرانی هایی وجود دارد که گلوکوزامین ممکن است در برخی از افراد فشار خون را افزایش دهد. گلوکوزامین ممکن است سطح انسولین را افزایش دهد. سطوح بالای انسولین با افزایش فشار خون همراه است. با این حال، این اثر در انسان گزارش نشده است. اگر گلوکوزامین هیدروکلراید مصرف می كنید و فشار خون بالا دارید، فشار خونتان را دقیقا كنترل كنید.

 

جراحی: گلوکوزامین هیدروکلراید ممکن است سطوح قند خون را تحت تأثیر قرار دهد و ممکن است در طول و پس از جراحی با کنترل قند خون تداخل کند. استفاده از گلوكوزامین هیدروکلراید را حداقل 2 هفته قبل از عمل جراحی برنامه ریزی شده متوقف کنید.

 

تداخلات

  • وارفارین (Coumadin) با گلوکزآمین هیدروکلراید تداخل می کند.

وارفارین (Coumadin) برای آهسته کردن سرعت لخته شدن خون استفاده می شود. گزارش های متعددی وجود دارد که نشان می دهد مصرف گلوکوزامین با یا بدون کندروئیتین باعث افزایش اثر وارفارین (Coumadin) بر لخته شدن خون می شود. این امر می تواند باعث کبودی و خونریزی شود که می تواند جدی باشد. در صورت مصرف وارفارین (Coumadin) گلوکوزامین را مصرف نکنید.

  • داروهای سرطان (شیمی درمانی ضد سرطانی) با گلوکزآمین هیدروکلراید تداخل دارند.

بعضی از داروهای مورد استفاده در سرطان باعث کاهش میزان سرعت تکثیر سلول های سرطانی می شوند. برخی از دانشمندان بر این باورند که گلوکوزامین ممکن است باعث افزایش سرعت کپی سلول های تومور شود! در نتیجه گلوکوزامین همراه با بعضی از داروهای سرطان ممکن است اثربخشی داروها را کاهش دهد.

 

 

  • استامینوفن (Tylenol) با گلوکزآمین هیدروکلراید تداخل می کند.

برخی از نگرانی هایی وجود دارد که استفاده از گلوکوزامین هیدروکلراید و استامینوفن (Tylenol) با هم ممکن است چگونگی کارکرد هرکدام را تغییر دهد. اما برای اطلاع از اینکه آیا این تداخل یک نگرانی بزرگ است یا خیر، به اطلاعات بیشتری نیاز است.

 

  • داروهای درمان کننده دیابت (داروهای ضد دیابت) با گلوکزآمین هیدروکلراید تداخل می کنند.

گلوکوزامین هیدروکلراید ممکن است قند خون افراد مبتلا به دیابت را افزایش دهد. همچنین این نگرانی وجود دارد که گلوکوزامین هیدروکلراید ممکن است اثربخشی داروهای مورد استفاده در دیابت را کاهش دهد. با این حال، تحقیقات در حال حاضر نشان می دهد که گلوکوزامین هیدروکلراید احتمالا قند خون در افراد مبتلا به دیابت را افزایش نمی دهد. بنابراین، گلوکوزامین هیدروکلراید احتمالا با داروهای دیابت تداخل نمی کند. برای احتیاط، اگر گلوکوزامین هیدروکلراید را مصرف کرده و دیابت دارید، قند خون خود را دقیقا کنترل کنید. برخی از داروهایی که برای درمان دیابت استفاده می شوند عبارتند از: Glimepiride ، Gllyburide  ، انسولین، Pioglitazone (Actos)، Rosiglitazone (Avandia)، Chlorpropamide (Diabinese)، Glipizide (Glucotrol)، Tolbutamide .

ارسال پاسخ