پیریدوکسین (ویتامین B6 )

توسط: | برچسب ها: | دیدگاه ها: 0 | آذر 17ام, 1397

پیریدوکسین یک ویتامین محلول در آب است. این ماده مغذی در مواد غذایی مانند غلات، لوبیا، سبزیجات، جگر، گوشت و تخم مرغ یافت شود. همچنین می تواند در محیط آزمایشگاه نیز ساخته شود.

پیریدوکسین برای جلوگیری و درمان سطوح پایین پرییدوکسین (کمبود پیریدوکسین) و کم خونی مورد استفاده قرار می گیرد. همچنین برای کنترل و درمان بیماری های قلبی، کلسترول بالا، کاهش سطوح خونی هوموسیستئین ( یک ماده شیمیایی است که با بروز بیماری قلبی ارتباط دارد) و کمک به شریان های مسدود شده برای باز ماندن بعد از بالن زدن (آنژیوپلاستی) استفاده می شود.

زنان از پیریدوکسین برای درمان سندرم پیش از قاعدگی (PMS) و سایر مشکلات قاعدگی، «بیماری صبحگاهی» (تهوع و استفراغ) در دوران بارداری، افسردگی مربوط به بارداری یا در هنگام استفاده از قرص های ضد بارداری و علائم یائسگی استفاده می کنند.

پیریدوکسین همچنین برای درمان بیماری آلزایمر، اختلال بیش فعالی (ADHD)، سندرم داون، اوتیسم، دیابت و آسیب عصبی مرتبط با آن، کم خونی داسی شکل، سردرد میگرنی، آسم، سندرم تونل کارپال، سوزش پا، گرفتگی عضلانی، آرتریت، آلرژی، آکنه و سایر مشکلات پوستی و ناباروری مورد استفاده قرار می گیرد. همچنین در درمان سرگیجه، بیماری حرکت، پیشگیری از تشنج، تشنج ناشی از تب، و اختلالات حرکتی (tardive dyskinesia، hyperkinesis، chorea)، و همچنین برای افزایش اشتها استفاده می شود.

برخی از افراد از پیریدوکسین، برای تقویت سیستم ایمنی بدن، درمان عفونت های چشمی، عفونت های مثانه و جلوگیری از سرطان و سنگ کلیه استفاده می کنند.

پیریدیوکسین همچنین برای غلبه بر برخی عوارض جانبی مضر مرتبط با پرتودرمانی و درمان با داروهایی مانند Mitomycin، Procarbazine، Cycloserine، Fluorouracil، Hydrazine، Isoniazid، Penicillamine و Vincristine استفاده می شود.

پیریدوکسین در ترکیب با سایر ویتامین های B در مکمل B کمپلکس استفاده می شود.

پیریدوکسین برای عملکرد مناسب کربوهیدرات ها، چربی ها و پروتئین های بدن لازم است. همچنین برای رشد مناسب فیزیکی و رشد مغز، اعصاب، پوست و بسیاری از نقاط دیگر بدن ضروری است.

 

کاربرد و تاثیرات

موثر برای:

  • کم خونیsideroblastic. مصرف خوراکی پیریدوکسین برای درمان یک نوع آنمی ارثی به نام کمخونی sideroblastic مؤثر است.
  • کمبود پیریدوکسین. مصرف دهانی پرییدوکسین برای جلوگیری و درمان کمبود پیریدوکسین موثر است.

احتمالا موثر برای

  • سطوح بالای هوموسيستئين در خون. مصرف دهانی پیریدوکسین به تنهایی یا همراه با اسید فولیک برای درمان سطوح بالای هوموسیستئین در خون موثر است.

تاثیرات احتمالی برای

  • Macular degeneration. برخی تحقیقات نشان می دهد که مصرف پیریدوکسین با ویتامین های دیگر، از جمله اسید فولیک و ویتامین B12، می تواند به جلوگیری از از دست دادن بینایی ناشی از بیماری چشمی به نام age-related macular degeneration کمک کند.
  • اختلال رفتار در کودکان ناشی از سطوح پایین سروتونین (سندرم اختلال عملکرد مغزی فوقانی). تحقیقات اولیه نشان می دهد که استفاده دهانی از پیریدوکسین ممکن است در کودکان مبتلا به اختلال رفتار ناشی از سطوح پایین سروتونین تاثیر مثبت داشته باشد.
  • فشار خون بالا. تحقیقات اولیه نشان می دهد که مصرف پیریدوکسین می تواند فشار خون را در افراد دارای فشار خون بالا کاهش دهد.
  • سنگ کلیه. شواهدی وجود دارد که استفاده از پیریدوکسین به تنهایی یا در ترکیب با منیزیم می تواند خطر سنگ کلیه را در افراد مبتلا به اختلال ارثی که خطر ابتلا به سنگ کلیه را افزایش می دهد (type I primary hyperoxaluria) کاهش دهد. با این حال، به نظر نمی رسد که به افراد با سایر انواع سنگ کلیه کمک کند.
  • سرطان ریه. به نظر می رسد مصرف دهانی پیریدوکسین خطر ابتلا به سرطان ریه را در افراد سیگاری کاهش می دهد.
  • ناراحتی معده و استفراغ در بارداری. بعضی از تحقیقات نشان می دهد که پیریدوکسین علائم تهوع خفیف تا متوسط را به اندازه تهوع شدید بهبود نمی دهد. پیریدوکسین را خط اول درمان تهوع و استفراغ ناشی از حاملگی می دانند. پیریدوکسین همراه با داروی doxylamine توصیه شده برای زنان بهتر از پیریدوکسین به تنهایی عمل می کند.
  • سندرم پیش از قاعدگی (PMS). شواهدی وجود دارد که استفاده دهانی از پیریدوکسین می تواند علائم PMS از جمله درد سینه را بهبود بخشد. کمترین دوز موثر، باید استفاده شود. دوزهای بالاتر احتمال عوارض جانبی را افزایش می دهند و به احتمال زیاد اثرات مفید آنها را افزایش نمی دهد.
  • اختلالات حرکتی (tardive dyskinesia). به نظر می رسد پیریدوکسین به بهبود اختلالات حرکتی در افراد مصرف کننده دارو برای اختلالات ذهنی کمک می کند.

احتمالا بی تاثیر برای

  • بیماری آلزایمر. برخی شواهد نشان می دهد که مصرف مکمل های پیریدوکسین خطر ابتلا به آلزایمر را در افراد مسن کاهش نمی دهد.
  • اوتیسم. به نظر نمی رسد که مصرف پیریدوکسین با منیزیم روزانه باعث بهبود رفتار اوتیستیک در کودکان شود.
  • عملکرد ذهنی. مصرف پیریدوکسین روزانه همراه با اسید فولیک و ویتامین B12 به نظر نمی رسد که عملکرد ذهنی افراد سالمند را بهبود بخشد.
  • سکته مغزی. به نظر نمی رسد که مصرف دهانی پرییدوکسین باعث جلوگیری از ایجاد سکته دیگری در افرادی با سابقه سکته مغزی شود.

شواهد ناکافی برای

  • جلوگیری از انسداد دوباره عروق خونی بعد از آنژیوپلاستی. شواهد در مورد مزایای پیریدوکسین برای جلوگیری از انسداد مجدد عروق خونی بعد از آنژیوپلاستی، متناقض است. برخی شواهد نشان می دهد که مصرف اسید فولیک، ویتامین B12 و پیریدوکسین ممکن است سودمند باشد. با این وجود، تحقیقات دیگر فایده ای را نشان نمی دهند.
  • آسم. اثربخشی مکمل پیریدوکسین در کودکان مبتلا به آسم نامشخص است.
  • اگزما. تحقیقات اولیه نشان می دهد که مصرف روزانه پیریدوکسین به مدت 4 هفته علائم اگزما در کودکان را کاهش نمی دهد.
  • اختلال بیش فعالی (ADHD). تحقیقات اولیه نشان می دهد که استفاده دهانی از پیریدوکسین، با یا بدون دوزهای بالای ویتامین B، ممکن است به کنترل ADHD کمک کند. با این حال، تحقیقات استفاده از دوزهای بالای پیریدوکسین و ویتامین ها را بر روی علائم ADHD بی اثر می دانند.
  • افسردگی. تحقیقات اولیه نشان می دهد که استفاده از پیریدوکسین ممکن است نشانه های افسردگی را در زنان یائسه، اما نه در جمعیت عمومی کاهش دهد.
  • دوره های دردناك (دیسمنوره). تحقیقات اولیه نشان می دهد که مصرف روزانه پیریدوکسین ممکن است بروز دوره های دردناک را کاهش دهد.
  • مشکلات عصبی ناشی از دیابت. شواهد در مورد اثرات پیریدوکسین در افراد مبتلا به مشکلات عصبی ناشی از دیابت نامتناقض است. برخی تحقیقات نشان می دهد که مصرف پیریدوکسین با تیامین روزانه باعث کاهش شدت علائم می شود، در حالی که سایر تحقیقات هیچ مزیتی را نشان نمی دهند.
  • قند خون بالا در دوران بارداری (دیابت بارداری). برخی تحقیقات اولیه نشان می دهد که مصرف پرییدوکسین روزانه به مدت 2 هفته ممکن است سطوح قند را در زنان با قند خون بالا در بارداری کاهش دهد. با این حال، تحقیقات اولیه دیگری نشان می دهد پیریدوکسین هیچ فایده ای برای این بیماری ندارد.
  • آسیب عصبی ناشی از داروهای سل. تحقیقات اولیه نشان می دهد که مصرف روزانه پیریدوکسین ممکن است آسیب عصبی ناشی از داروهایی که برای درمان سل مصرف شده اند را کاهش دهد.
  • عوارض حاملگی. مصرف پیریدوکسیین در دوران بارداری به نظر نمی رسد خطر ابتلا به اكلامپسی، پری اكلامپسی یا زایمان زودرس را كاهش دهد، اما ممكن است خطر پوسیدگی دندان را كاهش دهد.
  • تشنج ناشی از تب بالا . تحقیقات اولیه نشان می دهد که مصرف پیریدوکسین روزانه به مدت 12 ماه، عود تشنج ناشی از تب بالا را کاهش نمی دهد.
  • آسیب عصبی ناشی از شیمی درمانی. تحقیقات اولیه نشان می دهد که پیریدوکسین ممکن است به کاهش آسیب عصبی ناشی از داروهای شیمی درمانی vincristine کمک کند.

 

عوارض جانبی و ایمنی:

پرییدوکسین در صورتی که به طور مناسب مورد استفاده قرار گیرد، به احتمال زیاد برای بسیاری از افراد ایمن است. پیریدوکسین در صورت مصرف دهانی در مقادیر مجاز توصیه شده در رژیم غذایی احتمالا ایمن می باشد. در برخی از افراد، پیریدوکسین ممکن است باعث تهوع، استفراغ، درد معده، از دست دادن اشتها، سردرد، سوزن شدن دست و پا، خواب آلودگی و سایر عوارض جانبی شود.

استفاده طولانی مدت از دوزهای بالا احتمالا ناایمن است. ممکن است در این شرایط برخی مشکلات مغزی و عصبی ایجاد شود.

 

هشدارها و احتیاط های ویژه:

بارداری و شیردهی: پرییدوکسین برای خانم های باردار هنگامی که تحت نظارت پزشک دریافت شود کاملا ایمن می باشد. گاهی اوقات در حاملگی برای کنترل بیماری تهوع صبحگاهی استفاده می شود. دوزهای بالا ناایمن هستند. دوزهای بالا می توانند نوزادان را در معرض تشنج قرار دهد.

پیریدوکسین در صورتی که بیشتر از 2 میلی گرم در روز دریافت نشود (مقدار مجاز توصیه شده) برای خانم های شیرده کاملا ایمن است. از مصرف مقادیر بالاتر اجتناب کنید. ایمنی پیریدوکسین در دوزهای بالاتر در زنان شیرده به اندازه کافی شناخته شده نیست.

 

تداخلات

  • (Amiodarone (Cordarone با پیریدوکسین ( ویتامین B6) تداخل دارد.

(amiodarone (Cordarone ممکن است حساسیت شما را به نور خورشید افزایش دهد. مصرف ویتامین B6 (پیریدوکسین) همراه با (amiodarone (Cordarone ممکن است شانس آفتاب سوختگی، تاول زده شدن یا بثورات در مناطق پوستی که در معرض نور خورشید قرار دارند را افزایش دهد. هنگام گذراندن وقت در معرض نور خورشید، مطمئن باشید که لباس های ضد آفتاب و محافظتی بپوشید.

 

  • فنوباربیتال (Luminal) با پیریدوکسین (ویتامین B6) تداخل می کند.

فنوباربیتال (Luminal) به منظور انجام اعمال خود در بدن شکسته می شود. پیریدوکسین ممکن است سرعت شکستن فنوباربیتال (Luminal) را در بدن افزایش دهد. این امر می تواند اثربخشی فنوباربیتال (Luminal) را کاهش دهد.

 

  • (Phenytoin (Dilantin با پیریدوکسین (ویتامین B6) تداخل دارد.

(phenytoin (Dilantin) در بدن شکسته می شود. پیریدوکسین (ویتامین B6) ممکن است باعث افزایش سرعت شکسته شدن phenytoin شود. مصرف پرییدوکسین (ویتامین B6) و مصرف (phenytoin(Dilantin ممکن است اثر بخشی phenytoin  را کاهش دهد و احتمال تشنج را افزایش دهد. در صورت مصرف (phenytoin (Dilantin دوزهای بالای پیریدوکسین (ویتامین B6) را مصرف نکنید.

 

  • Levodopa با پیریدوکسین (ویتامین B6) تداخل می کند.

levodopa در بدن شکسته می شود. ویتامین B6 (پیریدوکسین) می تواند سرعت شکستن levodopa را افزایش دهد.. بیشتر بیماران levodopa را همراه با carbidopa دریافت می کنند. carbidopa از این تداخل جلوگیری می کند. در صورت مصرف levodopa بدون carbidopa ویتامین B6 مصرف نکنید.

ارسال پاسخ